GENT (KerkNet) – Zuster Jeanne Devos werd woensdagavond in Gent door rector Paul Van Cauwenberge van de Universiteit van Gent en directeur Karen Moeskops van Amnesty International gehuldigd voor haar inzet tegen armoede en uitbuiting in India. 

BRUSSEL (KerkNet/KatholiekNederland) - Zuster Nancy Pereira, lid van de Dochters van Maria Auxiliatrix (FMA), is op 14 juli overleden in het Indiase Bangalore.

De 86-jarige religieuze werd beroemd omdat ze duizenden Indiase kastelozen (dalits) in de sloppenwijken van Bangalore economisch vooruit heeft geholpen door het verlenen van microkrediet.

Foto Zuster Nancy Pereira

Bron: CBCI

BRUSSEL (KerkNet) – “Ook wij veroordelen kindermisbruik ten strengste. En dat het wezen van kerk en pastoraal hierdoor in het hart wordt getroffen, staat buiten kijf. Maar dit wil nog altijd niet zeggen dat alles en iedereen geëngageerd in de kerk, als geestelijke of als leek, nu zonder meer verdacht is”, lichtte Vlaams parlementslid Johan Sauwens (foto) vanmiddag op een persconferentie de ‘Actie Scherpenheuvel’ toe.

BRUSSEL (KerkNet) – Mgr. J.M. Punt (foto), de bisschop van Haarlem-Amsterdam, heeft een herderlijke brief geschreven aan de gelovigen in zijn bisdom over het seksuele misbruik van kinderen in instellingen van de katholieke Kerk. De brief wordt het komende weekeinde in alle kerken van het bisdom voorgelezen.

Mgr. Punt schrijft, zich “geschokt en beschaamd” te voelen. Hij wijst erop dat verreweg het grootste deel van de huidige meldingen dateren uit de periode vóór 1970 en erkent dat er in het toenmalige opvoedingssysteem structurele fouten werden gemaakt. Die hebben “het mogelijk gemaakt dat een - weliswaar kleine - groep paters, broeders en zusters met een verstoorde seksualiteit, jarenlang toch vele slachtoffers heeft kunnen maken, en kinderen voor hun leven heeft getekend”.

De eerste aandacht moet volgens bisschop Punt uiteraard uitgaan naar de slachtoffers.

“Onze bijzondere zorg geldt daarbij degenen, van wie het leed soms nooit door de Kerk is gezien en erkend, en waarbij de daders vaak al zijn overleden. Wij willen hen alsnog de volle erkenning geven van de vaak levenslange geestelijke wonden die hen zijn toegebracht, en van de schuld die de Kerk in haar geheel hiervoor draagt.”

Ten aanzien van de huidige situatie in de Kerk geeft mgr. Punt een overzicht van de maatregelen die de Nederlandse bisschoppenconferentie in de afgelopen 15 jaar heeft genomen. Hij roept de gelovigen op tot hulp aan en gebed voor de slachtoffers, maar ook tot waardering voor de “overgrote meerderheid van onze priesters, broeders en zusters die zich met hun hele leven inzetten voor God en mensen”. Verdriet en schaamte blijven, aldus nog de bisschop.

“Bovenal bid ik met u voor de slachtoffers, dat zij kracht vinden om hun pijnlijke ervaring te verwerken.”

(Kerknet)

RELIGIEUZE CONGREGATIES MOETEN ALMAAR VAKER HUIZEN SLUITEN

ANTWERPEN (KERK & leven) – Op de regionale bladzijden van de kranten en de streekbladen stoot je er geregeld op: religieuzen die afscheid nemen van de plaatselijke gemeenschap. De cijfers liegen er niet om: in tien jaar tijd sloot bij de mannelijke religieuzen een op de vier huizen de deuren, bij de vrouwelijke religieuzen is dat zelfs drie op de tien. Dat blijkt uit het dossier dat het weekblad KERK & leven deze week publiceert. Het blad buigt zich tegelijk over de vraag wat dat voor katholiek Vlaanderen’ betekent.

In het Nederlandstalige landsgedeelte daalt het aantal kloosterlingen gestaag. Van 2.754 mannen en 9.515 vrouwen in 2005 naar respectievelijk 2.355 en 7.741 in 2009.

Congregaties overleven, maar het aantal huizen slinkt. Van de 46 mannelijke congregaties in 2000 zijn er in 2009 nog 41 aanwezig in onze contreien. Het aantal huizen daalde weliswaar van 302 naar 228. Bij de vrouwelijke religieuzen verdwenen in de tien jaar tijd vier congregaties uit Vlaanderen (van 224 naar 220). De daling van het aantal huizen is echter sterker, van 1.349 in 2000 naar 955 in 2009.

Opmerkelijk is dat Brussel het meeste lijdt onder de sluiting van Nederlandstalige huizen. Een huis op de drie bij de mannelijke, en zelfs twee op de drie bij de vrouwelijke religieuzen, sloten in onze hoofdstad in tien jaar tijd de deuren.

Zusters, broeders, paters. Onmiskenbaar gaven ze ‘katholiek Vlaanderen’ kleur. In ontelbare dorpen, gemeenten en steden droegen ze zorg voor zieken, bouwden ze scholen en timmerden ze aan sociale voorzieningen.

„Een huis sluiten valt altijd zwaar”, vertelt Lutgardis Craeynest aan KERK & leven. Ze is zuster van Don Bosco, voorzitster van de Unie van de Religieuzen van Vlaanderen en van de Europese hogere oversten. Toch zien de religieuzen volgens haar de toekomst vertrouwensvol tegemoet.

„Onze aanwezigheid deed veel bewegen. We oriënteren ons in onze inzet op Christus. Ik meen dat we velen aanzetten tot het zoeken naar het zinvolle, naar God. Die zoektocht stopt niet met ons vertrek.”

„Het slinkende aantal religieuzen geeft ons een beetje het gevoel van paaszaterdag”, besluit zuster Lutgardis. „Doorheen de pijn van het afscheid nemen, kijken we hoopvol uit naar iets nieuws, zonder te weten wat het wordt. Maar we merkten het vaak: waar noden zijn, nemen mensen het voor elkaar op. Daarin geloven we rotsvast.”

(Kerknet)