RELIGIEUZE CONGREGATIES MOETEN ALMAAR VAKER HUIZEN SLUITEN

ANTWERPEN (KERK & leven) – Op de regionale bladzijden van de kranten en de streekbladen stoot je er geregeld op: religieuzen die afscheid nemen van de plaatselijke gemeenschap. De cijfers liegen er niet om: in tien jaar tijd sloot bij de mannelijke religieuzen een op de vier huizen de deuren, bij de vrouwelijke religieuzen is dat zelfs drie op de tien. Dat blijkt uit het dossier dat het weekblad KERK & leven deze week publiceert. Het blad buigt zich tegelijk over de vraag wat dat voor katholiek Vlaanderen’ betekent.

In het Nederlandstalige landsgedeelte daalt het aantal kloosterlingen gestaag. Van 2.754 mannen en 9.515 vrouwen in 2005 naar respectievelijk 2.355 en 7.741 in 2009.

Congregaties overleven, maar het aantal huizen slinkt. Van de 46 mannelijke congregaties in 2000 zijn er in 2009 nog 41 aanwezig in onze contreien. Het aantal huizen daalde weliswaar van 302 naar 228. Bij de vrouwelijke religieuzen verdwenen in de tien jaar tijd vier congregaties uit Vlaanderen (van 224 naar 220). De daling van het aantal huizen is echter sterker, van 1.349 in 2000 naar 955 in 2009.

Opmerkelijk is dat Brussel het meeste lijdt onder de sluiting van Nederlandstalige huizen. Een huis op de drie bij de mannelijke, en zelfs twee op de drie bij de vrouwelijke religieuzen, sloten in onze hoofdstad in tien jaar tijd de deuren.

Zusters, broeders, paters. Onmiskenbaar gaven ze ‘katholiek Vlaanderen’ kleur. In ontelbare dorpen, gemeenten en steden droegen ze zorg voor zieken, bouwden ze scholen en timmerden ze aan sociale voorzieningen.

„Een huis sluiten valt altijd zwaar”, vertelt Lutgardis Craeynest aan KERK & leven. Ze is zuster van Don Bosco, voorzitster van de Unie van de Religieuzen van Vlaanderen en van de Europese hogere oversten. Toch zien de religieuzen volgens haar de toekomst vertrouwensvol tegemoet.

„Onze aanwezigheid deed veel bewegen. We oriënteren ons in onze inzet op Christus. Ik meen dat we velen aanzetten tot het zoeken naar het zinvolle, naar God. Die zoektocht stopt niet met ons vertrek.”

„Het slinkende aantal religieuzen geeft ons een beetje het gevoel van paaszaterdag”, besluit zuster Lutgardis. „Doorheen de pijn van het afscheid nemen, kijken we hoopvol uit naar iets nieuws, zonder te weten wat het wordt. Maar we merkten het vaak: waar noden zijn, nemen mensen het voor elkaar op. Daarin geloven we rotsvast.”

(Kerknet)