BRUSSEL (KerkNet) – “Ook wij veroordelen kindermisbruik ten strengste. En dat het wezen van kerk en pastoraal hierdoor in het hart wordt getroffen, staat buiten kijf. Maar dit wil nog altijd niet zeggen dat alles en iedereen geëngageerd in de kerk, als geestelijke of als leek, nu zonder meer verdacht is”, lichtte Vlaams parlementslid Johan Sauwens (foto) vanmiddag op een persconferentie de ‘Actie Scherpenheuvel’ toe.

BRUSSEL (KerkNet) – Mgr. J.M. Punt (foto), de bisschop van Haarlem-Amsterdam, heeft een herderlijke brief geschreven aan de gelovigen in zijn bisdom over het seksuele misbruik van kinderen in instellingen van de katholieke Kerk. De brief wordt het komende weekeinde in alle kerken van het bisdom voorgelezen.

Mgr. Punt schrijft, zich “geschokt en beschaamd” te voelen. Hij wijst erop dat verreweg het grootste deel van de huidige meldingen dateren uit de periode vóór 1970 en erkent dat er in het toenmalige opvoedingssysteem structurele fouten werden gemaakt. Die hebben “het mogelijk gemaakt dat een - weliswaar kleine - groep paters, broeders en zusters met een verstoorde seksualiteit, jarenlang toch vele slachtoffers heeft kunnen maken, en kinderen voor hun leven heeft getekend”.

De eerste aandacht moet volgens bisschop Punt uiteraard uitgaan naar de slachtoffers.

“Onze bijzondere zorg geldt daarbij degenen, van wie het leed soms nooit door de Kerk is gezien en erkend, en waarbij de daders vaak al zijn overleden. Wij willen hen alsnog de volle erkenning geven van de vaak levenslange geestelijke wonden die hen zijn toegebracht, en van de schuld die de Kerk in haar geheel hiervoor draagt.”

Ten aanzien van de huidige situatie in de Kerk geeft mgr. Punt een overzicht van de maatregelen die de Nederlandse bisschoppenconferentie in de afgelopen 15 jaar heeft genomen. Hij roept de gelovigen op tot hulp aan en gebed voor de slachtoffers, maar ook tot waardering voor de “overgrote meerderheid van onze priesters, broeders en zusters die zich met hun hele leven inzetten voor God en mensen”. Verdriet en schaamte blijven, aldus nog de bisschop.

“Bovenal bid ik met u voor de slachtoffers, dat zij kracht vinden om hun pijnlijke ervaring te verwerken.”

(Kerknet)

RELIGIEUZE CONGREGATIES MOETEN ALMAAR VAKER HUIZEN SLUITEN

ANTWERPEN (KERK & leven) – Op de regionale bladzijden van de kranten en de streekbladen stoot je er geregeld op: religieuzen die afscheid nemen van de plaatselijke gemeenschap. De cijfers liegen er niet om: in tien jaar tijd sloot bij de mannelijke religieuzen een op de vier huizen de deuren, bij de vrouwelijke religieuzen is dat zelfs drie op de tien. Dat blijkt uit het dossier dat het weekblad KERK & leven deze week publiceert. Het blad buigt zich tegelijk over de vraag wat dat voor katholiek Vlaanderen’ betekent.

In het Nederlandstalige landsgedeelte daalt het aantal kloosterlingen gestaag. Van 2.754 mannen en 9.515 vrouwen in 2005 naar respectievelijk 2.355 en 7.741 in 2009.

Congregaties overleven, maar het aantal huizen slinkt. Van de 46 mannelijke congregaties in 2000 zijn er in 2009 nog 41 aanwezig in onze contreien. Het aantal huizen daalde weliswaar van 302 naar 228. Bij de vrouwelijke religieuzen verdwenen in de tien jaar tijd vier congregaties uit Vlaanderen (van 224 naar 220). De daling van het aantal huizen is echter sterker, van 1.349 in 2000 naar 955 in 2009.

Opmerkelijk is dat Brussel het meeste lijdt onder de sluiting van Nederlandstalige huizen. Een huis op de drie bij de mannelijke, en zelfs twee op de drie bij de vrouwelijke religieuzen, sloten in onze hoofdstad in tien jaar tijd de deuren.

Zusters, broeders, paters. Onmiskenbaar gaven ze ‘katholiek Vlaanderen’ kleur. In ontelbare dorpen, gemeenten en steden droegen ze zorg voor zieken, bouwden ze scholen en timmerden ze aan sociale voorzieningen.

„Een huis sluiten valt altijd zwaar”, vertelt Lutgardis Craeynest aan KERK & leven. Ze is zuster van Don Bosco, voorzitster van de Unie van de Religieuzen van Vlaanderen en van de Europese hogere oversten. Toch zien de religieuzen volgens haar de toekomst vertrouwensvol tegemoet.

„Onze aanwezigheid deed veel bewegen. We oriënteren ons in onze inzet op Christus. Ik meen dat we velen aanzetten tot het zoeken naar het zinvolle, naar God. Die zoektocht stopt niet met ons vertrek.”

„Het slinkende aantal religieuzen geeft ons een beetje het gevoel van paaszaterdag”, besluit zuster Lutgardis. „Doorheen de pijn van het afscheid nemen, kijken we hoopvol uit naar iets nieuws, zonder te weten wat het wordt. Maar we merkten het vaak: waar noden zijn, nemen mensen het voor elkaar op. Daarin geloven we rotsvast.”

(Kerknet)

PATERS WESTVLETEREN BRENGEN PAASCD UIT

BRUSSEL (KerkNet) – De trappist van de abdij van Westvleteren geniet wereldfaam, ook al is het bier uitsluitend in het verkoopcentrum naast de abdij te koop. Afgelopen weekend werd in dezelfde trappistenabdij met steun van het Davidsfonds de cd ‘Triduum Paschale, Pasen in polyfonie en abdijzang’ voorgesteld.

Op de muziekcd zingen 5 van de 23 broeders gregoriaanse paasliederen, met steun van het Ensemble Psallentes en het mannenkoor Capilla Flamenca. Voor de opname werden vijf monniken aangesproken die voorzingen in de abdij, evenals de organist van Westvleteren. Dirigent van dienst is Ignace Thevelein, kapelmeester van de Brugse Sint-Salvatorskathedraal en dirigent van het concertkoor Collegium de Dunis en het kathedraalkoor van Brugge.

Volgens Peter Peene, nationaal voorzitter van het Davidsfonds, is het niet de bedoeling met deze cd in de voetsporen te treden van andere opgemerkte opnames zoals die van de monniken van Silos of Heiligenkreuz.

“De Nederlandstalige psalmodieën en liederen zijn een stap op een lange muzikale en spirituele weg die na meer dan negen eeuwen onverminderd verder gaat. Zo bouwen de broeders ook muzikaal aan de toekomst.”

Meer dan stenen

De trappisten van Westvleteren traden al eerder naar buiten naar aanleiding van de 175ste verjaardag van de abdij en de ingrijpende verbouwingen. Broeder Godfried, prior van Westvleteren:

“Deze muziekcd ligt in het verlengde daarvan. Het is belangrijk dat de verbouwingswerken door een ruimere gemeenschap gesteund worden, niet enkel financieel maar ook moreel. De aandacht en betrokkenheid van de gemeenschap rondom de abdij is belangrijk. Een abdij is meer dan stenen, zij heeft ook een hart, een ziel. Met de 'Kruisweg van de stilte' van Armand Demeulemeester (Ronse, 1926-2002) in opdracht van de broeders van Westvleteren, die momenteel Vlaanderen rondreist, en deze muziekcd tonen wij waarvoor de abdij staat en wat er beleefd wordt. De abdij van Westvleteren is niet alleen bier. Dit project biedt ons de kans dit te communiceren. Deze cd werd bewust in een liturgische setting voorgesteld. “

Tijdsgevoel

“Alle liederen op de cd liggen in het verlengde van een liturgische traditie, maar staan dichter bij ons tijdsgevoel en de manier waarop wij het paasgevoel beleven. Zij werden immers allemaal tijdens de voorbije dertig jaar gecomponeerd. Ignace Thevelein, die ons begeleid heeft, beklemtoont dat deze muziek de confrontatie met de rijke gregoriaanse traditie aankan. De liederen zijn gecomponeerd in het kader van de Intermonastieke Werkgroep voor Liturgie (IWVL), een samenwerkingsverband van benedictijnen en benedictinessen, evenals trappisten en trappistinnen uit Vlaanderen en Nederland.”

Abt Manu Vanhecke van Westvleteren vertelde tijdens de voorstelling dat het niet de bedoeling is nu overal in Vlaanderen op te treden.

"Die eer laten wij aan het Ensemble Psallentes en Capilla Flamenca. Maar het publiek is wel altijd welkom in de eucharistie- en gebedsvieringen in onze abdij.”

(Kerknet)