BRUSSEL (KerkNet/CNA) – Mgr. Girotti van de Apostolische Penitentiaire (een van de drie kerkelijke rechtbanken in Rome), vertelde de Italiaanse krant ‘Il Foglio’ dat het biechtgeheim onschendbaar is, ongeacht welke wet Ierland daarover ook stemt. De Ierse premier Enda Kenny kondigde op 14 juli een nieuwe wet aan. Die wet voorziet voor priesters een gevangenisstraf tot vijf jaar, als zij de burgerlijke overheid niet inlichten indien zij via de biecht seksueel misbruik vernemen. Volgens mgr. Girotti is dergelijke wet strijdig met de onschendbaarheid van het biechtgeheim, ongeacht de omstandigheden. 

BRUSSEL (KerkNet/Zenit) – De Chinese regering heeft middels een maandag door het officiële persagentschap Xinhua verspreid communiqué voor het eerst gereageerd op de excommunicatie door Rome van de twee bisschoppen die onlangs door de Patriottische Katholieke Vereniging, maar zonder toestemming van de paus, zijn gewijd.

BRUSSEL (KerkNet/RadVat) – De Heilige Stoel heeft zijn “verdriet en bezorgdheid” uitgedrukt naar aanleiding van een nieuwe ongeoorloofde bisschopswijding vandaag donderdag in China. Op vraag van journalisten herhaalde pater Federico Lombardi, de directeur van de persdienst van het Vaticaan, het standpunt van het Vaticaan en de paus: een bisschopswijding zonder pauselijk mandaat is een daad die haaks staat op de eenheid van de universele Kerk.

BRUSSEL (KerkNet/AsiaNews/CWN) – Chinese katholieke priesters uit het bisdom Liaoning proberen lijfelijk te verhinderden dat hun bisschop Pei (foto) door de Chinese overheid wordt gedwongen om een illegale bisschopswijding bij te wonen. De wijding van de nieuwe patriottische bisschop van het bisdom Shantou vindt op 14 juli plaats. Dat gebeurt zonder instemming van het Vaticaan. 

BRUSSEL (KerkNet/Ucanews) – De Pauselijke Raad voor Wetgevende teksten herhaalt nogmaals dat de illegale wijdingen van nieuwe bisschoppen onvermijdelijk tot excommunicatie leiden. Het document van de raad werd integraal gepubliceerd in de zaterdageditie van ‘L’Osservatore Romano’ 

MGR. SCHOOYANS VRAAGT TERUGTREDEN VAN MGR. FISICHELLA

BRUSSEL (KerkNet) – De Belgische professor mgr. Michel Schooyans, professor emeritus aan de UCL en lid van de Pauselijke Academie voor het Leven, eist het terugtreden van de voorzitter van de academie, aartsbisschop Fisichella.

Het is heel uitzonderlijk dat in Vaticaanse kringen aangedrongen wordt op het terugtreden van een voorzitter van een raad of een academie. Opmerkelijker nog is dat een landgenoot daarbij het protest leidt. De academie komt van 11 tot 13 februari a.s. voor jaarlijks overleg samen in Rome. Vaticanwatcher Sandro Magister schrijft in zijn wekelijkse column in ‘L’Espresso’ dat de bijeenkomst stormachtig dreigt te worden omdat leden van de academie aandringen op het ontslag van de voorzitter. Volgens de academieleden maakte mgr. Fisichella zich door enkele bijdragen in ‘L’Osservatore Romano’ onmogelijk als voorzitter.

‘Onzorgvuldig pleidooi’

De directe aanleiding voor het protest is een artikel van 15 maart 2009 in ‘L’Osservatore Romano’, waarin de aartsbisschop pleitte voor begrip voor een jonge kindermoeder uit het Braziliaanse Recife, na de abortus van haar tweeling. Aartsbisschop Fisichella publiceerde zijn omstreden artikel na wereldwijde verontwaardiging en kritiek op het pro-lifestandpunt van de paus en in het bijzonder van de plaatselijke bisschop, die de moeder en haar omgeving kort daarvoor bekritiseerde en met excommunicatie dreigde. Mgr. Fisichella schreef dat het meisje eenieders verdediging, hulp en steun verdiende, wegens haar bijzonder jonge leeftijd en broze gezondheidstoestand.

Tegenstrijdige reacties

Daarop volgden volgens Magister bijzonder tegenstrijdige reacties. Het aartsbisdom Olinda en Recife reageerde verontwaardigd op het artikel, waarbij mgr. Fisichella verweten werd dat hij de bisschop en de kerkelijke leer in de steek liet. Op 4 april stuurden 27 van de 46 leden van de Pauselijke Academie voor het Leven een protestbrief aan aartsbisschop Salvatore Fisichella, waarin ze zijn, naar hun oordeel verkeerde voorstelling van het kerkelijke standpunt aanklaagden.

Rechtzetting

Vijf academieleden bundelden de kritiek en overhandigden daarover een dossier aan paus Benedictus XVI. Daarop voelde paus Benedictus XVI zich op juni 2009 gedwongen tot een verklaring, waarin verduidelijkt werd dat het standpunt van de katholieke Kerk ongewijzigd is. Nadat 17 leden van de Pauselijke Academie voor het Leven dreigden met collectief ontslag publiceerde ook ‘L’Osservatore Romano’ een rechtzetting van de Congregatie voor de Geloofsleer. Sandro Magister schrijft dat het ongenoegen binnen de academie bijzonder groot blijft. Academieleden zullen de komende dagen opnieuw het terugtreden van de voorzitter van de Pauselijke Academie eisen, omdat aartsbisschop Salvatore Fisichella zich beriep op “een verkeerd begrepen vorm van medeleven waarmee uiteindelijk alles te rechtvaardigen valt”.

(Kerknet)

Mgr Michel Schooyans, Les pièges de la compassion

ROME HERVAT GESPREKKEN MET PRIESTERBROEDERSCHAP PIUS X

BRUSSEL (KerkNet) – In Rome zijn vandaag de eerste officiële theologische gesprekken gestart tussen delegaties van het traditionalistische Priesterbroederschap Pius X en het Vaticaan.

Volgelingen van de schismatieke aartsbisschop Lefebvre werden in 1988 geëxcommuniceerd, nadat de Franse aartsbisschop zonder toestemming van Rome overging tot de wijding van vier bisschoppen. Paus Joannes-Paulus II publiceerde op 2 juli 1988 (na de excommunicatie) de apostolische brief ‘Ecclesia Dei’ en stelde kort daarna tevens een commissie in met dezelfde naam, om de breuk met de traditionalisten op te heffen. Ook paus Benedictus XVI maakte van de opheffing van het schisma een prioriteit. Ook hij ondervond al snel dat de kwestie bijzonder delicaat is.

Vaticanum II

Belangrijker nog dan het negationisme van de tradionalistische bisschop Richard Williamson, is de weerstand van traditionalisten tegen besluiten van het Tweede Vaticaanse Concilie, in het bijzonder liturgie in de volkstaal en de oecumenische toenadering met andere christelijke Kerken.

In 2007 creëerde paus Benedictus XVI een opening in de dialoog dankzij een Motu proprio over een veralgemeend gebruik van de Latijnse ritus. Op 10 maart 2009 kondigde hij in een brief de opheffing van de excommunicatie van de traditionalistische bisschoppen aan.

Leerstellig gesprek

Volgens pater Federico Lombardi, perswoordvoerder van het Vaticaan, spitsen de gesprekken van vandaag zich toe op leerstellige vragen. De dialoog heeft dan ook niet toevallig plaats in het hoofdkwartier van de Congregatie voor de Geloofsleer in Rome. Wegens het delicate karakter wordt over de inhoud niets bekendgemaakt “totdat de doctrinele vragen zijn opgelost.” Tegelijk beklemtoont pater Lombardi dat het Priesterbroederschap Pius X momenteel geen enkele kerkjuridische status heeft. Priesters van Pius X kunnen al evenmin voorgaan in katholieke kerken.

Mgr. Bernard Fellay, hoofd van het schismatieke priesterbroederschap, hoopt dat Pius X de status krijgt van persoonlijke prelatuur van de paus, naar het voorbeeld van Opus Dei. Maar in een gesprek met het traditionalistische tijdschrift ‘Tradition’ voegt hij eraan toe dat hij niet gelooft dat het schisma met Rome al op korte tijd wordt opgelost Hij herhaalt tevens zijn bezwaren tegen de besluiten van Vaticanum II. Paus Benedictus XVI schreef in zijn brief van maart 2009 dat de aanvaarding daarvan de basis vormt voor elk mogelijk compromis.

(Kerknet)

KARDINAAL CASTRILLON HOYOS VERWERPT KRITIEK

BRUSSEL (KerkNet/Infocatho) – Kardinaal Dario Castrillon Hoyos, voorzitter van de commissie ‘Ecclesia Dei’, verdedigde zich in een gesprek met de Spaanse krant ‘El Tiempo’ tegen de recente kritiek aan zijn adres.

Pater Lombardi, directeur van de persdienst van het Vaticaan, noemde het in ‘La Croix’ eerder onvergefelijk dat hij niet op de hoogte was van de omstreden Holocaustuitspraken van bisschop Richard Williamson van de integristische Priesterbroederschap St.-Pius X. Kardinaal Castrillon Hoyos herinnert eraan dat hij de gesprekken met de leden van Pius X nooit alleen voerde. Aanvankelijk was ook de paus, als voorzitter van de Congregatie voor de Geloofsleer, daar nauw bij betrokken.

“Pas na de felle reacties van de Joodse wereld en de bisschoppen van de meest betrokken landen (o.m. Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk en Zwitserland) raakten wij op de hoogte van de Holocaustontkenning. Aanhangers van Lefebvre werden niet om doctrinaireredenen geëxcommuniceerd, maar omdat er vier bisschoppen zonder toestemming van Rome werden gewijd.”

De kardinaal voegde er nog aan toe dat, ook als hij op de hoogte was geweest van de omstreden uitspraken van Williamson, hij de paus niet gevraagd zou hebben de opheffing van de excommunicatie te herroepen.

(Kerknet)

BELGISCHE BISSCHOPPEN BLIJ MET BRIEF PAUS

BRUSSEL (KerkNet) – De bisschoppen van België, die vandaag hun maandelijks overleg hebben in Mechelen, reageren heel positief op de brief van paus Benedictus XVI waarin hij de beslissing om de excommunicatie van de vier bisschoppen van de Priesterbroederschap St.-Pius X uitvoerig toelicht.

“Kardinaal Godfried Danneels en de bisschoppen van België danken de paus voor zijn brief, die tegelijk bescheiden en krachtig is. De inhoud ervan laat klaar en duidelijk zien dat de opheffing van de excomunicatie van de vier bisschoppen van de Priesterbroederschap St.-Pius X moet gezien worden als een gebaar van verzoening en niet als een in vraag stellen van het Tweede Vaticaanse Concilie”, luidt de integrale tekst van een korte verklaring.

(Kerknet)

‘Streven naar eenheid en verzoening is een prioriteit in het pauselijke beleid’

VATICAAN (KerkNet) – In een brief aan alle bisschoppen wereldwijd, die eigenlijk pas vanmiddag om 12 uur zou worden openbaar gemaakt, maar gisterenmiddag al integraal op talloze websites te lezen stond, verdedigt de paus zijn beslissing om de excommunicatie van de vier bisschoppen van de integristische Priesterbroederschap St.-Pius X op te heffen.

Mee door de ongelukkige samenloop met de affaire Williamson, een van de vier betrokken bisschoppen die meende het bestaan van de gaskamers te moeten ontkennen en de Shoah te minimaliseren, kregen paus en curie een wereldwijde storm van kritiek over zich heen. De paus erkent in zijn brief ruiterlijk dat ook het Vaticaan zelf in deze fouten heeft gemaakt, maar blijft erbij dat hij met zijn beslissing een noodzakelijke stap heeft gezet op weg naar verzoening met de Priesterbroederschap Pius X en op z’n minst geprobeerd heeft te verhinderen dat de priestersociëteit zou gaan radicaliseren. Streven naar eenheid en verzoening binnen de Kerk is volgens hem nu eenmaal een absolute prioriteit voord de opvolger van Petrus.

Radicalisering voorkomen

In zijn brief onderstreept paus Benedictus XVI dat de hoofdreden voor de opheffing van de excommunicatie van vier bisschoppen was het voorkomen van een verdere radicalisering van Pius X. Hij geeft toe dat daarbij vraagtekens kunnen en mogen worden geplaatst.

“Was het wel nodig? Was dit nu echt een prioriteit? Zijn er dan geen belangrijkere zaken in de Kerk? Er zijn inderdaad allicht belangrijker en dringender kwesties in de Kerk (…) Maar dat ontslaat mij niet van de plicht alles eraan te doen om de eenheid in de Kerk te bewaren. Die eenheid is de hoogste en meest fundamentele prioriteit van de Kerk en van de opvolgers van Petrus in deze tijd”.

De paus verwijst onder meer naar een tekst in het Lucasevangelie waarin Jezus Petrus beveelt zijn broeders te sterken in het geloof. “Was het dan echt verkeerd om ook hier de broeders tegemoet te komen?” vraagt de paus zich luidop af.

“Moet ook de burgerlijke samenleving niet proberen radicaliseringen te voorkomen en de aanhangers ervan – zoveel als mogelijk – proberen te reïntegreren in de grotere verbanden van het maatschappelijke leven, om zo versplintering en alle kwalijke gevolgen daarvan te vermijden? Het kan toch niet compleet verkeerd zijn zich daadwerkelijk in te spannen om verharding en bekrompenheid te beperken en om op die manier ruimte te geven aan het positieve en aan datgene wat teruggewonnen kan worden?”

Openheid

De paus beroept zich in zijn brief op zijn persoonlijke ervaring met geradicaliseerde geestelijken die (opnieuw) ruimte kregen. In dat verband verwijst hij onder meer naar de mogelijkheid die in 1988 door Rome geboden werd om traditionalisten in de rooms-katholieke Kerk opnieuw een plaats te geven. De toenmalige paus Joannes Paulus II probeerde zo te voorkomen dat traditionalisten trouw bleven aan de geëxcommuniceerde aartsbisschop Marcel Lefebvre en nog verder van Rome zouden afdrijven.

“Ikzelf heb met eigen ogen gezien dat na 1988 en dankzij de terugkeer van gemeenschappen die voordien van Rome waren afgescheiden, hun interne klimaat was veranderd; dat dankzij hun terugkeer in de grote en brede kerkgemeenschap eerdere eenzijdige posities bleken te zijn overstegen en dat verharde standpunten zodanig waren verzacht dat daardoor positieve krachten voor het geheel waren ontstaan.”

Waarop de paus zich afvraagt of de katholieke Kerk het zich echt wel kan permitteren om onverschillig te blijven tegenover een “gemeenschap met 491 priesters, 215 seminaristen, 6 seminaries, 88 scholen, 2 universitaire instituten, 117 broeders en 164 zusters. Moeten we die dan zomaar van de Kerk laten wegdrijven?”

Hij geeft toe dat leden van Pius X al vaker wanklanken hebben laten horen,

“maar de waarheid gebiedt me eraan toe te voegen dat ik ook een hele reeks getuigenissen heb ontvangen die ontroeren door hun dankbaarheid en waarin een opening vanuit de harten zelf zichtbaar werd. Moet de grote Kerk zich dan niet even groothartig opstellen, bewust als zij zich is van het grote gewicht dat zij nu eenmaal bezit en van de belofte die haar is gedaan?”

Pijnlijke kritiek

Paus Benedictus XVI betreurt in zijn brief dat opheffing van de excommunicatie, in combinatie met de affaire-Williamson, hem zoveel en zo harde kritiek – ook van binnen de eigen kerkelijke rangen – heeft opgeleverd. Hij constateert met pijn in het hart de reacties,

“vooral dan die van katholieken, die in de grond toch beter hadden moeten weten, die meenden mij te moeten aanvallen met een vijandigheid die elk moment kon losbarsten”.

Al in de eerste paragraaf van zijn brief legt de paus uit dat de vaststelling dat “bepaalde groeperingen de paus er in alle openheid van beschuldigden terug te willen naar de tijd van vóór het Concilie” en de “vloed van protesten, waarvan de bitterheid wonden laat vermoeden die al veel vroeger dan vandaag zijn geslagen”, hem ertoe hebben genoopt zijn beslissing in een brief toe te lichten.

De paus betreurt ook nadrukkelijk dat door de samenloop met de affaire Williamson - “een even ongelukkig als niet te voorzien incident” - de goede band met de Joodse gemeenschap ernstige schade opliep. Hij verwerpt met klem het idee dat er in de Kerk plaats zou kunnen zijn voor antisemitisme en bedankt nadrukkelijk de “Joodse vrienden die meegeholpen hebben het misverstand snel uit de weg te ruimen en de sfeer van vriendschap en vertrouwen te herstellen”.

Uit de hele affaire Williamson heeft de paus naar eigen zeggen alvast deze les geleerd:

“Er is me verteld dat als we aandachtiger de informatie hadden opgevolgd die via internet beschikbaar was, wij ons veel sneller rekenschap zouden hebben gegeven van de ernst van het probleem. Ik heb daarvan alvast geleerd dat we bij de Heilige Stoel veel meer aandacht zullen moeten besteden aan deze bron van informatie.”

(Kerknet)

Naar de integrale Franstalige versie van de brief van de paus

Naar de integrale Engelstalige versie van de brief van de paus