BRUSSEL (KerkNet) – Paus Joannes Paulus II werd als Karol Jozef Wojtyla geboren op 18 mei 1920 in Wadowice. Hij studeerde aan de universiteit van Krakau, waar hij later ook bisschop werd gewijd. In 1942, nog in volle oorlog, besloot hij priester te worden. Na een korte onderbreking van zijn studies onder de Duitse bezetting werd hij op 1 november 1946 in Krakau tot priester gewijd. In 1948 behaalde hij er een doctoraat in de theologie en hij belandde tijdens deze periode ook heel even in de pastoraal bij de vele Poolse immigranten in België, Frankrijk en Nederland. Zijn basiskennis van het Nederlands kwam hem later meermaals van pas. 

BRUSSEL (KerkNet/K&l) – Op 19 september verklaarde Benedictus XVI tijdens zijn reis naar Groot-Brittannië John Henry Newman (1801-1890) zalig. Newman was een van de grote bekeerlingen vanuit het anglicaanse en een van de grote figuren van het negentiendeeeuwse Engeland. 

Rasecht intellectueel, met wortels in Oxford en vooraanstaand geestelijke in de anglicaanse kerk, ging Newman in 1845 over naar de rooms-katholieke Kerk. Dat betekende voor hem het einde van zijn carrière, maar ook een breuk met zijn familie. Hij werd oratoriaan, vestigde zich in de industriestad Birmingham en kreeg in 1879 de kardinaalshoed. Nog altijd geldt hij als een inspirerend figuur, een voorloper van het Tweede Vaticaans Concilie en van de oecumenische vernieuwing. 

Jezuïet Hendrik Imbrechts is al vele jaren vertrouwd met het leven en het werk van deze indrukwekkende figuur.Hij schreef er al meermaals over. In dit boek reikt hij de lezer een selectie aan uit de duizenden brieven die Newman naliet. Aan de hand van deze geschriften, vaak stilistische pareltjes, kunnen we schrijvers levensloop en spirituele groei goed volgen.

BRUSSEL (KerkNet) – De Nederlandse vertaling van het tweede deel van de Jezus-biografie van paus Benedictus XVI verschijnt in het voorjaar in het Nederlands. Dat heeft Maarten Van Steenbergen van uitgeverij Lannoo bevestigd tegenover KerkNet. De Vlaamse uitgeverij bereikte onlangs een akkoord voor het Nederlandse taalgebied met de Libreria Editrice Vaticana, de uitgeverij van de Heilige Stoel, die beschikt over de auteursrechten van alle geschriften van de paus.

VATICAAN (KerkNet/VIS) – De definitieve tekst van het tweede deel van de Jezusbiografie van paus Benedictus XVI werd onlangs overhandigd aan de uitgever. Dat heeft de persdienst van het Vaticaan vandaag bekendgemaakt. “Dit tweede deel, gewijd aan de passie en de verrijzenis van Christus, is gelijktijdig overhandigd aan Manuel Herder – de uitgever van de 'Gesammelte Schriften' van Joseph Ratzinger – en pater Giuseppe Costa, directeur van de Libreria Editrice Vaticana, de uitgeverij van de Heilige Stoel.”

De Libreria Editrice Vaticana beschikt over de auteursrechten van alle geschriften van de paus. Zij sluit ook met andere uitgevers contracten af over de vertaling van het tweede deel van de Jezusbiografie. Die vertalingen gebeuren volgens de persdienst van het Vaticaan op basis van het oorspronkelijke Duitse manuscript.

“De publicatie van dit boek in de belangrijkste talen zal gelijktijdig gebeuren”, aldus het communiqué. Volgens de persdienst van het Vaticaan is het momenteel echter onmogelijk om al te zeggen wanneer dit boek gepubliceerd wordt. Dat is afhankelijk van de periode die nodig is voor een accurate vertaling in de belangrijkste talen.

(Kerknet)

PAUS VOLTOOIT TWEEDE DEEL VAN ZIJN JEZUSBIOGRAFIE

BRUSSEL (KerkNet/Kath.net) – Paus Benedictus XVI voltooide het tweede deel van zijn Jezusbiografie. Daarin komen de kindsheid, de passie, de dood en opstanding van Jezus aan bod.

Dat meldt ‘L’ Osservatore Romano’ vandaag. Eerder raakte al bekend dat de Jezusbiografie nog in de loop van dit jaar, wellicht omstreeks Pasen, gepubliceerd wordt. Het boek wordt opnieuw uitgegeven door de uitgeverij van het Vaticaan. Het eerste deel van de biografie verscheen in april 2007.

Benedictus XVI was een belangrijk theoloog lang vóór hij aan het hoofd van de Congregatie voor de Geloofsleer kwam te staan. Maar ook als prefect van de congregatie en zelfs als paus, met zijn indrukwekkende eerste deel van een Jezusbiografie, vervolgde hij ononderbroken zijn theologische arbeid.

Het eerste deel van de Jezusbiografie werd wereldwijd een bestseller. De paus begon met het schrijven ervan toen hij nog prefect was van de Congregatie voor de Geloofsleer.

(Kerknet)

PATER DAMIAAN: BIOGRAFIE

BRUSSEL (KerkNet) – Jozef De Veuster – beter bekend onder zijn kloosternaam pater Damíaan – wordt op 3 januari 1840 geboren in Tremelo nabij Leuven, als zevende kind.

Geboortehuis

Na lager onderwijs in Werchter werkt hij vier jaar thuis op de boerderij. In januari 1859 onderbreekt hij zijn studie om, in navolging van zijn broer, in te treden bij de paters van de Heilige Harten van Jezus en Maria, in Leuven. De congregatie wordt ook ‘Picpusssen’ genoemd, naar de straat in Parijs waar het moederklooster was gevestigd. Daar neemt Jozef De Veuster de naam Damiaan aan. Na een korte bijscholing in de Latijnse taal, wordt hij aanvaard als priester-kandidaat. Na zijn noviciaat in Leuven en in Parijs legt hij op 7 oktober 1860 eeuwige geloften af van armoede, kuisheid en gehoorzaamheid.

De missie op Molokai

Nadat hij de plaats inneemt van zijn zieke broer, scheept hij op 9 november 1863 in als missionaris voor de Hawaï-eilanden. Zijn missie is tweeledig. Enerzijds is hem opgedragen de Hawaï-eilanden te evangeliseren. Anderzijds wil hij gehoor geven aan het woord van Christus in het evangelie: “Gaat dus en maakt alle volkeren tot mijn leerlingen” (Matteüs 28, 19); “Gaat heen, zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend ik u” (Johannes 20, 21). Op 21 mei 1864, twee maanden na zijn aankomst in Honolulu, wordt Damiaan priester gewijd. Daarna werkt hij negen jaar als missionaris op het grote eiland Hawaï. Gehoor gevend aan een oproep van de bisschop, biedt pater Damiaan zich, samen met drie medebroeders, vrijwillig aan om in een ‘beurtrol’ tussen de melaatsen te leven die naar het eiland Molokai verbannen zijn. De jonge missionaris van 33 jaar vertrekt als eerste en stapt aan land op Molokaí op 10 mei 1873. Hij beslist er te blijven. Op Molokai streeft hij er niet enkel naar melaatsen de eeuwige gelukzaligheid te geven, hij houdt zich tevens bezig met hun lichamelijk welzijn. Liefst wil hij zo dicht mogelijk bij zijn kudde zijn, hun leven delen. Dag in, dag uit, in weerwil van hun walgelijke geuren en hun afstotelijk uiterlijk, bezoekt hij de mensen die aan zijn zorgen zijn toevertrouwd. Hij spreekt hen toe, verbindt hun wonden, deelt warme kleren uit, vergezelt hen naar hun laatste rustplaats.

Ziekte en dood

Gedreven door zijn verlangen om de levenssituatie van melaatsen te verbeteren, interesseert Damiaan zich ook voor de vooruitgang van de wetenschap en probeert hij nieuwe behandelingen op zichzelf uit. Dankzij Damiaan wordt de hel op Molokai, eerst gekenmerkt door egoïsme, immoraliteit en wanhoop, stilaan omgevormd tot een hechte leefgemeenschap. Door zijn leven te midden van zijn zieken, valt hij zelf ten prooi aan de ziekte. Hij wordt melaats in 1885, maar geeft de moed niet op en verdubbelt tijdens de laatste vier jaar van zijn leven zijn werkzaamheid. Vooral in deze periode beleeft hij een sterke innerlijke verdieping: één met de gekruisigde Christus ervaart hij een wonderlijke vreugde. Tijdens het herstellen van de kerktoren trotseert pater Damiaan een regenbui. Hij vat kou, doet een longontsteking op en omringd door enkele medewerkers en betreurd door zijn melaatsen sterft pater Damiaan op 15 april 1889. Hij is dan negenenveertig jaar oud. Door zijn levensoffer werd wereldwijd de aandacht gevestigd op het melaatsenprobleem. Nog in het jaar van zijn dood wordt in Londen, onder hoge koninklijke bescherming, een vereniging opgericht ter bestrijding van de melaatsheid. Het is de eerste in een hele reeks. De Mercator brengt in 1936 de stoffelijke resten van pater Damiaan terug. Zijn lichaam wordt bijgezet in de crypte van de kerk van de paters van de Heilige Harten in Leuven. Koning Leopold III, de hoogste burgerlijke en kerkelijke overheden en een mensenmassa zijn getuige van deze gebeurtenis.

(Kerknet)

Bron: Archief Kerk+Leven

BRUSSEL (KerkNet) – Zuster Emmanuelle werd 16 november 1908 in Brussel geboren, als Madeleine Cinquin. Ze was de dochter van een Franse vader en een Belgische moeder. Voordat ze op haar twintigste intrad in het klooster leefde Madeleine geruime tijd in Brussel. Over België zei ze later:

“Het is een heel mooi land. Ik hou er heel veel van, net zoals van alle landgenoten. Fransen zijn gesofistikeerder, Belgen zijn eenvoudiger, spontaan.”

Wegens het vroege overlijden van haar vader was haar jeugd niet meteen een zorgeloze tijd. Niettemin bracht de erg begaafde Madeleine het al snel tot lerares letteren en filosofie in Egypte, Turkije en Tunesië.

In 1971, op het einde van haar lesopdracht, besloot ze zich volledig aan de armsten te wijden en zich in te zetten in de sloppenwijken van Cairo. Ze legt het kleed van de congregatie van Onze-Lieve-Vrouw van Sion af en kleedt zich voortaan in een eenvoudig blauw nylonkleed en een geknoopte hoofddoek. Ze bekommert zich vooral om de voddenrapers in de sloppenwijken van Caïro, waar de armsten uit Boven-Egypte terechtkwamen nadat ze naar de Egyptische hoofdstad verhuisden om er werk te vinden. Tegen een hongerloon zamelen ze het nog bruikbare afval in, dat ze later - meestal als brandstof - verder verkopen. Sœur Emmanuelle tracht hen een nieuwe toekomst te geven.

Over die periode vertelt ze later:

“Deze jaren onder de voddenrapers vallen met niets te vergelijken. Ik was extreem arm, maar wij leefden voor elkaar. Er heerste een grote vriendschap, zonder woorden. Dat is onbetaalbaar.”

Al snel begon ze met de stichting van scholen, huizen en dispensaria. In 1980 richt ze Asmae (Aide socio-medicale à l’enfance) op, die instaat voor socio-medische zorgen aan kinderen. De stichting is momenteel actief in 9 landen en bereikt 600.000 kinderen. Later volgt de oprichting van de ‘Vrienden van Soeur Emmanuelle’, waarvan de activiteiten al snel worden uitgebreid naar de rest van Egypte, Libanon, Soedan en de Filippijnen.

In het begin van de jaren 1990 geeft Sœur Emmanuelle de fakkel door aan haar medewerkster zuster Sara, die in Egypte geboren werd.

Op vraag van haar oversten keert ze in 1993 terug naar Frankrijk, waar ze al verschillende jaren een van de populairste persoonlijkheden is. Dat had zij grotendeels ook te danken aan haar genuanceerde standpunten over onderwerpen als contraceptie of het verplichte priestercelibaat.

Over de dood zei ze:

“Ik heb geen angst voor het einde van het leven. Ik vrees enkel de angst die daaraan vooraf gaat. Over de dood zei onze stichter Théodore Ratisbonne, een bekeerde jood, dat dit de mooiste dag is van het leven. Het is het moment waarop het kind terugkeert in de armen van de Vader, het is de dag waarop de bruid eindelijk diegene ziet die zij altijd al bemind heeft.”

(Kerknet)