18-08-12

Geen tijd te verliezen

foto_1344605693.jpegBRUSSEL (KerkNet/Kerk & leven) – Als kind fietste Peter Piot vaak in zijn eentje van Keerbergen naar Tremelo, waar zijn bewondering voor pater Damiaan hem later voor geneeskunde doet kiezen. Eenmaal afgestudeerd staat de jonge dokter te trappelen om een wetenschappelijke carrière te combineren met concreet werk in een ontwikkelingsland. Tegen het advies van zijn professoren in, die geloven dat de wereld voorgoed verlost is van infectieziekten dankzij de uitvinding van antibiotica en vaccins, trekt hij naar het Tropisch Instituut in Antwerpen voor een specialisatie klinische microbiologie.

De 27-jarige Piot is er nog maar enkele maanden aan de slag wanneer in een dorp in het toenmalige Zaïre een verwoestende epidemie uitbreekt. Op een manier die we vandaag amateuristisch en onvoorzichtig zouden noemen, gaat een team met de toekomstige topman van UNAIDS er te werk. Ze ontdekken een hemorragische koorts die de naam ‘ebola’ krijgt. De reis, die onvoorzien uitloopt tot een verblijf van twee maanden, wordt een ware onderdompeling in de realiteit van Afrika: naast het onrecht van de armoede en het gebrek aan hygiëne in de veldhospitalen is er ook de moed en toewijding van velen. Weer aanpassen in het veilige België wordt moeilijk. Promoveren doet Piot op seksueel overdraagbare aandoeningen, soa’s. Qua medische status staan deze ziekten onderaan de ladder, maar als arts kan je er veel voldoening uit halen, want ze zijn meestal geneesbaar. Dat denkt Piot althans, tot hij in 1978 voor het eerst geconfronteerd wordt met aids, op dat moment nog zonder het te beseffen. Zijn tweede reis naar Zaïre verandert zijn leven opnieuw, stelt Peter Piot in het elfde hoofdstuk van zijn autobiografie, die zich overigens echt aan de lezer opdringt.

Met de nodige diplomatie en vooral veel gedrevenheid om iets te doen aan het onrecht van ziekte en taboe, klimt Piots ster gestaag. In 1986 vertegenwoordigt hij België op een bijeenkomst van donorlanden in de zetel van de Wereldgezondheidsorganisatie in Genève. Enkele jaren later onderhandelt hij als oprichter en directeur van UNAIDS op het allerhoogste niveau met politieke, religieuze en farmaceutische wereldleiders om aids wereldwijd een halt toe te roepen. In 2008 verlaat hij zijn bureau in New York om aan de slag te gaan in de London School of Hygiene and Tropical Medicine en dit openhartige relaas te schrijven. (lw)

Peter Piot, Geen tijd te verliezen, Lannoo, Tielt, 2012, 360 blz., 24,99 euro, ISBN 978 94 014 0226 2


Naar het mediacentrum

De commentaren zijn gesloten.