15-08-12

Ik dus naar Compostela

foto_1343747054.jpeg

BRUSSEL (KerkNet/Kerk & leven) – Dertig jaar geleden stapten Willy, Marnix en Marc van Avallon in Frankrijk naar Santiago de Compostela. Marnix en Marc waren zeventien en zwierven beiden al jaren van de ene instelling naar de andere, om te eindigen in de gemeenschapsinstelling in Mol. Willy was hun begeleider. Het was de allereerste tocht van Oikoten 450 jongeren en hun begeleiders volgden in hun spoor. Ze trokken van dorp naar dorp en hopelijk ook van een donker verleden naar een lichtere toekomst.

Naar aanleiding van de verjaardag van de vereniging Oikoten, die intussen Alba heet, werden de verhalen van dertig jongeren verzameld in het boek Ik dus naar Compostela. Daarnaast komen er ook begeleiders aan het woord, jeugdrechters en familieleden van de jongeren die op tocht gingen. „Als ik dat nu als oudere bekijk, dertig jaar later... Ik zou het toch moeilijk vinden om meteen zoveel vertrouwen te geven. Zomaar tegen twee jonge gasten zeggen: ‘Doe maar’”, zegt Marnix. „Maar voor ons was het toen wel vanzelfsprekend dat we niet gingen weglopen en dat we geen stommiteiten gingen doen.”

Uit heel wat verhalen blijkt dat vooral de vrijheid onderweg voor de jongeren erg betekenisvol is. Van de instelling waar ze de regels moeten volgen en zelf weinig te beslissen hebben, komen ze in een situatie terecht waarin ze zelf verantwoordelijkheid dragen. Bij velen maakt het hun hoofd vrij. De waarde van een organisatie als Oikoten is moeilijk te bepalen. Sommige jongeren belandden na hun tocht opnieuw in de problemen, anderen gooien het roer om en vinden hun weg. Maar de meesten koesteren de herinneringen aan hun tocht nog steeds. (jvh)

Phara De Aguirre & Stefaan Vermeulen, Ik dus naar Compostela. Jong geweld op zoek naar een uitweg, Lannoo, Tielt, 2012, 321 blz., 19,99 euro, ISBN 978 94 014 0124 1.

Naar het mediacentrum

De commentaren zijn gesloten.