07-04-11
Gods leven gevende Adem
Niet zelden worden godsdiensten beleefd als antwoord op de eindigheid van het menselijk bestaan. De hoop dat het met de dood niet onherroepelijk gedaan is, leeft in heel wat religies. Deze hoop wordt ook in het christelijk geloof beleden. Het uitzicht op een verder leven over de grens van dit leven verklaart mee de ontvankelijkheid voor de christelijke geloofsovertuiging. En toch was het geloof in een leven na de dood eeuwenlang nauwelijks van betekenis in de joodse traditie. Het geloof in Jahwe had alles te maken met het leven hier en nu. Dit vertaalde zich in het vertrouwen dat er uitwegen te verwachten waren uit benarde situaties.
Zo was het geloof in het opstaan tot nieuw leven geïntegreerd in het Jahwegeloof. Vanuit een overgave aan dit aardse leven kon het Joodse volk zich toevertrouwen aan de God die hen toekomst aanzegde. Hun geloof zat verweven in het aardse bestaan. Daarin voelde het Godsvolk zich gedragen door de levensadem van Jahwe die hen op de soms moeilijke levensweg begeleidde. Die levensadem was hun heilig.
Ezekiël was in Israël een man met een uitgesproken vertrouwen in de scheppende kracht van Gods adem. Zijn visioen doet terugdenken aan het scheppingsverhaal, waarin de mens tot leven komt dankzij de adem die hem wordt ingeblazen.
Israël mocht er dan bij liggen als een vallei vol dode beenderen, voor Ezekiël was dit het einde niet. De profeet spreekt het volk, ontmoedigd door de ballingschap, moed in. Er komt een nieuw begin. Jahwe zal hen doen herleven en terugvoeren naar hun land.
Over nieuw, waarachtig leven gaat het ook in het verhaal van de opwekking van Lazarus. Daarin is het gesprek tussen Jezus en Marta het hoogtepunt.
Jezus’ boodschap gaat niet over wat er na dit leven komt. Zijn hele activiteit was erop gericht mensen tot volheid van leven te brengen. Hij handelt en spreekt vanuit de bezielende, krachtige levensadem die het kwaad en de dood verdrijft. Die goddelijke kracht deed Jezus zelf volharden op zijn weg naar Golgota.
Wie Jezus’ leven overweegt wordt getroffen door zijn overgave aan wie of wat zich aan Hem aandiende. Hij gaf zich aan de noodroep van het moment, met mededogen voor de mens die hulpbehoevend is, verontwaardigd om het lijden en het onrecht dat mensen treft.
Als wij ons laten bezielen door diezelfde diepe levensadem, komt gemeenschap met Jezus tot stand. Hem mogen wij dan in ons midden weten als de Weg, de Waarheid en het Leven. Hij spoort ons aan in de confrontatie met onopgeloste vragen en paradoxen, te blijven kiezen voor het leven. Gedragen en gestuwd door de Adem die ook Jezus bezielde, is het een christelijke opdracht er in woord en daad voor te getuigen dat neerhalende krachten nooit het laatste woord mogen hebben.
Mocht ons denken en handelen zich laten transformeren door Gods leven gevende Adem zodat wij blijven kiezen voor alles wat leven bevordert en kwaliteit verleent.
Herman Van Tulder o.p., Knokke
del.icio.us
Digg
Facebook
De commentaren zijn gesloten